آیین دادرسی مدنی

تفاوت های دستور موقت و تامین خواسته

تفاوت های دستور موقت و تامین خواسته

در این مقاله سعی داریم ضمن پرداختن  به این موضوع که دستور موقت و تأمین خواسته چه تفاوت هایی دارند به ذکر شباهت های آن بپردازیم.

تعاریف دستور موقت و تامین خواسته

خواهان دعوا که برای به دست آوردن مالی اقدام به اقامه دعوا می نماید، برای آنکه حفاظت از آن مال را تضمین نماید اقدام به درخواست تامین می نماید.

این حفاظت در قالب توقیف مال جامعه عمل می پوشاند. بدین منظور که در صورت صدور حکم به نفع وی بتواند حکم را اجرا نماید.

در واقع، تأمین خواسته تدبیری احتیاطی است. به وسیله آن خواهان عین خواسته یا معادل آن را از اموال خوانده تا پایان دادرسی توقیف می نماید. حتی  از نقل و انتقال آن جلوگیری می کند تا طلب خود را وصول کند.

در دستور موقت خواسته اعم است از مال، انجام عمل، ترک عمل. در تمام این اقسام خواهان می تواند تقاضای صدور دستور نماید.
بنابراین به وسیله دستور موقت، مانع تغییر اوضاع به ضرر خود در صورت صدور حکم به نفع وی خواهد شد.

مثلا با دستور ممانعت از فروش مانع از فروش خودرویی خواهد شد که موضوع دعوا است. در صورتی که در تأمین خواسته اقدام به توقیف خودرو می نماید.

ابتدائا بصورت مختصر شباهت های این دو قرار را توضیح  می دهیم. سپس جهت درک اینکه دستور موقت و تأمین خواسته چه تفاوت هایی دارند بصورت  تفکیک شده  به ذکر آن می پرداریم.

شباهت تامین خواسته و دستور موقت

  1. هر دو قرار حقوق خوانده می باشند( اصلی / طاری)
  2. اصولا در قالب درخواست مطرح می شوند.
  3. چنانچه طرح درخواست پس از اقامه دعوا رخ بدهد در دادخواست ذکر می گردد.
  4. زمان مناسب برای طرح درخواست( قبل از طرح دعوا/ ضمن دادخواست اصلی/ حین رسیدگی به دعوای اصلی) است.
  5. هر دو نیازمند تودیع خسارت احتمالی می باشند.
  6. هر دو قرار هستند
  7. هر دو غیر مالی می باشند.
  8. امکان اجرا قبل از ابلاغ برای آن ها وجود دارد.
  9. موقتی و تبعی هستند.
  10. میزان خسارت احتمالی توسط هیچ کدام از طرفین قابل اعتراض نمی باشد.
  11. صدور آنها تاثیری در اصل دعوا ندارد.

تفاوت دستور موقت و تامین خواسته

موضوع تفاوت دستور موقت و تامین خواسته :

  • دستور موقت، توقیف اموال، انجام عمل، منع عمل را شامل می شود.
  • تأمین خواسته، توقیف اموال اعم از منقول و غیر منقول را دارد.
  • موضوع تامین دستور موقت باید با موضوع دعوا متفاوت باشد.
  • نوع خسارت احتمالی :
  • دستور موقت وجه نقد یا غیر نقد می باشد.
  • خسارت احتمالی تأمین خواسته صرفا وجه نقد می باشد.
  • لازم به ذکر است در تأمین خواسته استثنائاتی وجود دارد که بدون تودیع خسارت صدور قرار انجام گیرد.
  • مرجع صالح :
  • رسیدگی به درخواست تأمین خواسته در صلاحیت همان دادگاه است که صلاحیت دعوای اصلی را دارد.
  • دستور موقت، از حیث صلاحیت ذاتی تایع اصل دعوا می باشد. از حیث صلاحیت محلی در صلاحیت دادگاهی است که موضوع دستور موقت در حوزه آن واقع است.
  • دعوت از طرفین دعوا :
  • در تأمین خواسته نیازی به دعوت از طرفین جهت رسیدگی و صدور تامین نداریم.
  • در دستور موقت اصولا با دعوت از طرفین دعوا رسیدگی و صدور رخ می دهد.

البته  در امور فوری نیازی به دعوت نمی باشد.

  • تایید مرجع بالاتر
  • در دستور موقت قطعا نیازمند تایید رئیس حوزه قضایی می باشیم.
  • در تأمین خواسته نیازی نداریم به تایید هیچ مقام بالاتری.
  • مهلت اقامه دعوا
  • در هر دو نوع قرار امکان درخواست صدور قرار قبل از اقامه دعوای اصلی وجود دارد.
  • در دستور موقت باید ظرف ۲۰ روز از صدور قرار اقدام به تقدیم دادخواست دعوای اصلی نماییم.
  • در تأمین خواسته ظرف ۱۰ روز از صدور قرار تأمین خواسته نسبت به تقدیم دادخواست دعوای اصلی اقدام مینماییم.

 

  • دستور موقت نیازمند احراز فوریت می باشد و تأمین خواسته اینچینین نیست.

 

  • قابلیت تجدید نظر
  • قابلیت تجدید نظر خواهی برای دستور موقت مستقل از دعوای اصلی وجود دارد.
  • در صورتی که برای تأمین خواسته امکان تجدید نظر خواهی وجود ندارد.

 

  • حکم به بی حقی خواهان
  • در دستور موقت ،خوانده باید ظرف یک ماه از تاریخ ابلاغ رای نهایی مطالبه خسارت را از تامین سپرده شده بنماید.
  • در حالیکه این مدت برای مطالبه خسارت در تأمین خواسته ۲۰ روز است.

جهت تماس با ما و یا ثبت سفارش محصولات فروشگاه نقش راه آینده ، میتوانید از دکمه زیر استفاده کنید.

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *