آیین دادرسی مدنی

دستور موقت

دستور موقت

دستور موقت

دستور موقت نهادی است که در بیشتر مواقع ذینفع یا وکیل تمایل دارند آن را در فرایند دادرسی بکار گیرند.

اجرای دستور اصولا برای طرفی که قرار عیله آن صادر شده است مشقت هایی ایجاد می نماید. این اتفاق در حالتی رخ می دهد که وارد بودن دعوای ذینفع در ماهیت احراز نگردیده است.

زمانی که قبل از اقامه دعوا صادر میگردد این تامین حتی قبل شروع دعوا علیه خوانده رخ داده است!

اما اهمیت و ضرورت وجود دستور موقت غیر قابل چشم پوشی است. عدم وجود این نهاد میتواند موجب گردد امکان اجرای حکمی که خواهان سالها به دنبال آن بوده از بین برود.

به تعبیر استاد بزرگ و فرزانه ایین دادرسی مدنی دکتر شمس نوش داروی پس از مرگ سهراب شود.
لذا به همین دلیل است که  با درخواست ذینفع به فوریت  در صورت احراز شرایط دستور صادر می گردد.

تعریف دستور موقت

وقتی شخصی در خصوص موضوعی اقدام به اقامه دعوا می نماید.تا زمان صدور،قطعیت و اجرای رای زمان زیادی میبرد.

ممکن است خوانده برای ایجاد مانع بر سر راه خواهان و جلوگیری از احقاق حق به روش های مختلف متوسل شود. حتی ممکن است اتفاقی بیوفتد که در اجرای رای صادره مشکل ایجاد نمیاد.

به همین دلیل خواهان درخواست صدور این دستور را می نماید . به موجب دستور صادر شده حقوق خود را برای امکان اجرای رای محفوظ نگه دارد.

ویژگی دستور موقت

  1. اقدامی تبعی است
  2. به تبع اصل دعوا درخواست می شود.

این دعوا مطرح شده است یا قابل طرح می باشد.
خواسته ی دستور موقت باید با خواسته دعوا متفاوت باشد. مثلا خواسته الزام به تنظیم سند رسمی است دستور موقت بر ممانعت از فروش صادر می گردد.

  1. اقدامی موقتی است
  2. مستلزم احراز فوریت می باشد.
  3. صدور آن مستلزم گرفتن تامین است.
  4. با صدور رای در مرحله بدوی موجب مرتفع شدن آن نمی گردد.
  5. اجرای این دستور باید با تایید رئیس حوزه قضایی برسد.

شرایط صدور دستور موقت

  • در تمام دعاوی قابل صدور است.
    اعم از مالی و غیر مالی تقاضای دستور موقت از طرف اعم وارد ثالث قابل پذیرش می باشد. البته وارد ثالث تبعی در صورتی این امتیاز را دارد که به نفع خواهان ورود ثالث کرده باشد.
  • برای تعهدات حال می توان دستور موقت صادر نمود
  • شرایط اقامه دعوا مانند اهلیت و از این قبیل نیز در صدور این قرار باید مدنظر قرار گیرد.
    ضمانت اجرای عدم رعیت این شرایط قرار رد درخواست است.
  • قطعا و ضرورتا  لازم است دادگاه فوریت را احراز نماید.

نکته مهم وجود مفهوم فوریت در حاله ای از ابهام است. در عرصه عمل احراز دقیق فوریت به فراخور دعاوی مختلف برای قضات امری فنی و چالش بر انگیز است.

صلاحیت رسیدگی به این درخواست از نظر صلاحیت ذاتی همان است که برای اصل دعوا می باشد. از حیث صلاحیت محلی، دادگاه محل وجود دستور موقت صالح است.

نحوه درخواست دستور موقت
  • قبل از تقدیم دادخواست

ماهیتا درخواست است اما باید روی برگه دادخواست نوشته شود!

خواهان باید دادخواست راجعبه اصل دعوا را ظرف ۲۰ روز از تاریخ صدور دستور تقدیم نماید.

عدم اقدام به صورت فوق موجب می شود دادگاه به تقاضای خوانده از دستور رفع اثر نماید.

  • همراه با دادخواست دعوای اصلی
  • حین دادرسی
    این درخواست می تواند در این صورت کتبی و یا شفاهی مورد ارائه قرار گیرد.
    از هر کدام از دادگاه های بدوی و تجدید نظر قابل درخواست است به شرط آن که ختم دادرسی نرسیده باشد.
    درخواست دستور از دیوان عالی امکان پذیر نیست مگر اینکه پس از نقض رای به دادگاه های پایین تر عودت شود.

جهت تماس با ما و یا ثبت سفارش محصولات فروشگاه نقش راه آینده ، میتوانید از دکمه زیر استفاده کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *