تفاوت های دستور موقت و تامین خواسته

تفاوت های دستور موقت و تامین خواسته

در این مقاله سعی داریم ضمن پرداختن  به این موضوع که دستور موقت و تأمین خواسته چه تفاوت هایی دارند به ذکر شباهت های آن بپردازیم.

تعاریف دستور موقت و تامین خواسته

خواهان دعوا که برای به دست آوردن مالی اقدام به اقامه دعوا می نماید، برای آنکه حفاظت از آن مال را تضمین نماید اقدام به درخواست تامین می نماید.

این حفاظت در قالب توقیف مال جامعه عمل می پوشاند. بدین منظور که در صورت صدور حکم به نفع وی بتواند حکم را اجرا نماید.

در واقع، تأمین خواسته تدبیری احتیاطی است. به وسیله آن خواهان عین خواسته یا معادل آن را از اموال خوانده تا پایان دادرسی توقیف می نماید. حتی  از نقل و انتقال آن جلوگیری می کند تا طلب خود را وصول کند.

در دستور موقت خواسته اعم است از مال، انجام عمل، ترک عمل. در تمام این اقسام خواهان می تواند تقاضای صدور دستور نماید.
بنابراین به وسیله دستور موقت، مانع تغییر اوضاع به ضرر خود در صورت صدور حکم به نفع وی خواهد شد.

مثلا با دستور ممانعت از فروش مانع از فروش خودرویی خواهد شد که موضوع دعوا است. در صورتی که در تأمین خواسته اقدام به توقیف خودرو می نماید.

ابتدائا بصورت مختصر شباهت های این دو قرار را توضیح  می دهیم. سپس جهت درک اینکه دستور موقت و تأمین خواسته چه تفاوت هایی دارند بصورت  تفکیک شده  به ذکر آن می پرداریم.

شباهت تامین خواسته و دستور موقت

  1. هر دو قرار حقوق خوانده می باشند( اصلی / طاری)
  2. اصولا در قالب درخواست مطرح می شوند.
  3. چنانچه طرح درخواست پس از اقامه دعوا رخ بدهد در دادخواست ذکر می گردد.
  4. زمان مناسب برای طرح درخواست( قبل از طرح دعوا/ ضمن دادخواست اصلی/ حین رسیدگی به دعوای اصلی) است.
  5. هر دو نیازمند تودیع خسارت احتمالی می باشند.
  6. هر دو قرار هستند
  7. هر دو غیر مالی می باشند.
  8. امکان اجرا قبل از ابلاغ برای آن ها وجود دارد.
  9. موقتی و تبعی هستند.
  10. میزان خسارت احتمالی توسط هیچ کدام از طرفین قابل اعتراض نمی باشد.
  11. صدور آنها تاثیری در اصل دعوا ندارد.

تفاوت دستور موقت و تامین خواسته

موضوع تفاوت دستور موقت و تامین خواسته :

  • دستور موقت، توقیف اموال، انجام عمل، منع عمل را شامل می شود.
  • تأمین خواسته، توقیف اموال اعم از منقول و غیر منقول را دارد.
  • موضوع تامین دستور موقت باید با موضوع دعوا متفاوت باشد.
  • نوع خسارت احتمالی :
  • دستور موقت وجه نقد یا غیر نقد می باشد.
  • خسارت احتمالی تأمین خواسته صرفا وجه نقد می باشد.
  • لازم به ذکر است در تأمین خواسته استثنائاتی وجود دارد که بدون تودیع خسارت صدور قرار انجام گیرد.
  • مرجع صالح :
  • رسیدگی به درخواست تأمین خواسته در صلاحیت همان دادگاه است که صلاحیت دعوای اصلی را دارد.
  • دستور موقت، از حیث صلاحیت ذاتی تایع اصل دعوا می باشد. از حیث صلاحیت محلی در صلاحیت دادگاهی است که موضوع دستور موقت در حوزه آن واقع است.
  • دعوت از طرفین دعوا :
  • در تأمین خواسته نیازی به دعوت از طرفین جهت رسیدگی و صدور تامین نداریم.
  • در دستور موقت اصولا با دعوت از طرفین دعوا رسیدگی و صدور رخ می دهد.

البته  در امور فوری نیازی به دعوت نمی باشد.

  • تایید مرجع بالاتر
  • در دستور موقت قطعا نیازمند تایید رئیس حوزه قضایی می باشیم.
  • در تأمین خواسته نیازی نداریم به تایید هیچ مقام بالاتری.
  • مهلت اقامه دعوا
  • در هر دو نوع قرار امکان درخواست صدور قرار قبل از اقامه دعوای اصلی وجود دارد.
  • در دستور موقت باید ظرف ۲۰ روز از صدور قرار اقدام به تقدیم دادخواست دعوای اصلی نماییم.
  • در تأمین خواسته ظرف ۱۰ روز از صدور قرار تأمین خواسته نسبت به تقدیم دادخواست دعوای اصلی اقدام مینماییم.

 

  • دستور موقت نیازمند احراز فوریت می باشد و تأمین خواسته اینچینین نیست.

 

  • قابلیت تجدید نظر
  • قابلیت تجدید نظر خواهی برای دستور موقت مستقل از دعوای اصلی وجود دارد.
  • در صورتی که برای تأمین خواسته امکان تجدید نظر خواهی وجود ندارد.

 

  • حکم به بی حقی خواهان
  • در دستور موقت ،خوانده باید ظرف یک ماه از تاریخ ابلاغ رای نهایی مطالبه خسارت را از تامین سپرده شده بنماید.
  • در حالیکه این مدت برای مطالبه خسارت در تأمین خواسته ۲۰ روز است.

جهت تماس با ما و یا ثبت سفارش محصولات فروشگاه نقش راه آینده ، میتوانید از دکمه زیر استفاده کنید.

شرایط صدور تامین خواسته

شرایط صدور تامین خواسته

شرایط صدور تامین خواسته در انواع آن یکسان است. تفاوت های آن در بخش تودیع  خسارت احتمالی و مبنای آن میباشد.

چنانچه شرایط صدور تامین خواسته موجود باشد، صدور قرار تامین خواسته توسط دادگاه الزامی است.

  1. موضوع ادعای خواهان باید مطالبه مال باشد. مال اعم از عین معین یا کلی و… است

دعوایی که خواسته آن، الزام به انجام یک عمل، خودداری از انجام یک عمل باشد قرار تامین خواسته صادر نمیشود.

مال مورد خواسته  باید عین معین یا کلی مثل پول نقد باشد. حتما و ضرورتا چنانچه مال کلی موضوع خواسته است لازم می باشد میزان آن معلوم گردد.

دعوایی مانند مطالبه خسارت به دلیل فقدان معلوم بودن میزان خواسته با عدم امکان صدور قرار تامین خواسته مواجهیم.

مهم توجه شود در دعاویی غیر مالی که خواسته” شی” می باشد این قرار قابلیت صدور دارد.

  1. برخلاف دستور موقت صدور این قرار مستلزم فوریت امر نیست.
  2. لازم است طلب مورد ادعای خواهان حال باشد.
  3. تنها در یک صورت می توان برای طلب موجل درخواست صدور قرار تامین خواسته نمود. وقتی که طلب مستند به سند رسمی و خواسته نیز در معرض تضییع یا تفریط باشد.

نیازمند وجود همزمان هر دو شرط می باشیم.

خواهان باید ظرف ده روز از حال شدن طلب راجعبه اصل دعوا دادخواست خود را تقدیم نماید. در صورت عدم مبادرت به انجام این کار با درخواست شخص خوانده دادگاه قرار صادره را لغو می نماید.

  1. شرایط عمومی طرح دعوا لازم است رعایت شود.

اهلیت، نفع مستقیم، تنجیز ، دارای اعتبار امر مختوم نباشد و تمامی شرایط عمومی اقامه دعوا لازم است لحاظ گردد.

شرایط صدور تامین خواسته با تودیع خسارت احتمالی

  • اصولا صدور این قرار نیازمند تودیع خسارت احتمالی توسط خواهان است.
  • فلسفه اخذ این تودیع آن است که اگر خواهان در اصل دعوا ذی حق شناخته نشد به وسیله این تامین، خسارتی که به خوانده وارد آمده است جبران گردد.

در اجرای قرار تامین خواسته اموالی بازداشت میگردد. در اکثر موارد تا صدور حکم قطعی در بازداشت می ماند. به موجب این عمل خوانده امکان بکارگیری و استفاده از آنها را ازدست می دهد.

لذا بازداشت اموال موجب خسارت وی میگردد، ایجاد نهاد تودیع خسارت احتمالی برای حمایت از خوانده در این موضع میباشد.

  • خسارت احتمالی همیشه نقد است و با صدور قرار تامین ضرورت پیدا می کند.

نکته مهم معاف نبودن اشخاص معسر از پرداخت هزینه دادرسی نسبت به پرداخت خسارت احتمالی است.

شرایط صدور تامین خواسته بدون تودیع خسارت احتمالی

این موارد استثنائی است و اصولا لازم است خسارت احتمالی تودیع گردد.

  • چنانچه دعوا مستند به سند رسمی باشد

تنها اسناد رسمی مد نظر است و اسناد عادی که اعتبار اسناد رسمی را دارد مستثنا می باشند.

  • چنانچه خواسته در معرض تضییع و تفریط باشد

مانند اینکه مال بدون نگهداری صحیح رها شود یا اقدام به اتلاف مال  و از این قبیل است.

  • دعوای ما مستند به سند تجاری واخواست شده باشد.
  • منظور از واخواست واخواست عدم تادیه است نه واخواست نکول
  • برای جبران ضرر و زیان ناشی از جرم صادر شده باشد
  • بدهکاری که برای فرار از دین قصد فروش اموال خود را داشته
  • در دعاوی مستند به قراردادهای بانکی
  • در دعاوی راجعبه ترکه متوفی در مدت تحریر ترکه

جهت تماس با ما و یا ثبت سفارش محصولات فروشگاه نقش راه آینده ، میتوانید از دکمه زیر استفاده کنید.

تامین خواسته

تامین خواسته

قانونگذار در ماده ۱۰۸ قانون آ.د.م به موضوع تامین خواسته پرداخته است. با توجه به بندهای چهارگانه ماده مذبور، موارد صدور آن را می توان به دو دسته کلی تقسیم نمود.

  1. صدور قرار تامین خواسته بدون اخذ تامین از خواهان
  2. صدور قرار تامین خواسته مستلزم دادن تامین از سوی خواهان می باشد.

تعریف

خواهان دعوا برای به دست آوردن مال، اعم از عین معین یا کلی اقدام به طرح دعوا می نماید.

برای آنکه به دست آوردن محکوم به را تضمین نماید درخواست تامین می دهد. بدین منظور پیشاپیش مال موضوع دعوا یا معادل آن را از اموال خوانده توقیف می نماید.

ویژگی

  1. قرار است
  2. یک قرار تامینی است
  3. موضوع تامین با موضوع دعوا یکسان می باشد.

آثار ایجاد:

  • ایجاد حق تقدم

صدور قرار تامین برای خواهان نسبت به آن مال ایجاد حق تقدم می نماید.

البته ایجاد حق تقدم منوط به اجرا و توقیف مال است.

حق تقدم به این صورت تحقق می یابد که ابتدا مطالبات آن شخص از محل عین آن مال یا حاصل فروش تامین می شود.

  • زمانی که خواسته عین معین نباشد یا عین معین است ولی توقیف همان عین معین ممکن نیست. معادل بهای آن خواسته از اموال خوانده توقیف می شود.
  • ممنوعیت نقل و انتقال اموال توقیفی

این ممنوعیت شامل تمام انواع نقل و انتقال اعم از رهنی، شرطی، قطعی می باشد. مبادرت به انجام آن موجب بطلان انتقال است. هرگونه قرارداد یا تعهدی که به ضرر خواهان تامین خواسته باشد نیز نافذ نیست مگر او رضایت بدهد.

نکته حائز اهمیت عدم تاثیر صدور قرار تامین خواسته در اصل دعوا است. این بدین منظور است که صدور این قرار به معنی محق بودن خواهان نیست.

شرایط درخواست تامین خواسته

صدور این قرار مستلزم در خواست خواهان است. دادگاه هیچ گاه راسا نسبت به آن اقدام نمیکند.

نکته مهم و آزمونی در این خصوص، نقص شرایط  درخواست تامین خواسته است. چنانچه شرایط لازم رعایت نشده باشد، دادگاه نسبت به آن قرار رد درخواست صادر می کند.

این قرار رد قطعی است و قابل اعتراض توسط هیچ یک نمی باشد.

افرادی که می توانند درخواست تامین خواسته نمایند:

  • خواهان دعوای اصلی
  • خواهان دعوای تقابل ( خوانده دعوای اصلی) نسبت به دعوای متقابل
  • وارد ثالث اصلی
  • وارد ثالث تبعی اگر برای حمایت و تقویت موضع خواهان وارد شده باشد

این درخواست در صلاحیت دادگاهی است که صلاحیت رسیدگی به اصل دعوا را دارد.

عدم رعایت موضوع صلاحیت دادگاه در ارائه درخواست موجب رد درخواست  می گردد.

اما این صلاحیت ضرورت رسیدگی به قرار و اصل دعوا در یک شعبه را اقتضا نمی کند.

روش ارائه درخواست تامین خواسته
  1. قبل از تقدیم دادخواست یعنی قبل از آنکه خواهان اقدام به طرح دعوا کند درخواست صدور قرار تامین خواسته را می دهد.

اما باید ضرورتا دادخواست راجعبه اصل دعوا را ظرف ده روز از تاریخ صدور قرار تامین خواسته تقدیم نماید.

عدم اقدام به صورت فوق باعث می شود دادگاه با درخواست خوانده اقدام به رد درخواست نماید.

  1. ارائه درخواست تامین خواسته همراه با دادخواست دعوای اصلی
  2. در جریان دادرسی

امکان ارائه درخواست در این مقطع بصورت کتبی و شفاهی امکان پذیر است. در هر مرحله اعم از بدوی، تجدید نظر، واخواهی  که باشد می تواند اقدام نماید.

البته مهم است که ما قبل ختم دادرسی این درخواست ارائه گردد.

نکته مهم: عدم امکان ارائه این درخواست در مرحله فرجام خواهی در دیوان عالی کشور می باشد. زیرا ماهیت رسیدگی برای دیوان فقط برسی است. در صورت نقض و عودت به دادگاه های پایین تر این امکان همچنان موجود است.

جهت تماس با ما و یا ثبت سفارش محصولات فروشگاه نقش راه آینده ، میتوانید از دکمه زیر استفاده کنید.